<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
  <channel>
    <title>Dagboek van een beginnend boekverkoper</title>
    <link>https://boekenpassage.nl/dagboek/</link>
    <atom:link href="https://boekenpassage.nl/dagboek/feed.xml" rel="self" type="application/rss+xml" />
    <description>Klaas Kasma schrijft over zijn dagen als beginnend boekverkoper in Boekenpassage De Rode Loper in Leeuwarden.</description>
    <language>nl-NL</language>
    <item>
      <title>zaterdag 7 november 2026: De laatste keer dat ik aan geschoren vrouwenbenen heb gedacht is al weer even geleden</title>
      <link>https://boekenpassage.nl/dagboek/7-november-2026/</link>
      <guid isPermaLink="true">https://boekenpassage.nl/dagboek/7-november-2026/</guid>
      <pubDate>Sat, 07 Nov 2026 09:00:00 GMT</pubDate>
      <dc:creator>Klaas Kasma</dc:creator>
      <description>&lt;p&gt;How much, vraagt mijn eerste klant. Ik heb niet eens gemerkt dat hij de winkel binnen gekomen is omdat ik al een poos zit te klooien met de afstandsbediening van de televisie. Het is koud in De Rode Loper en ik probeer een haardvuur op het scherm te krijgen. Daar wordt het niet warmer van maar het staat wel leuk. Mijn klant heeft een Engelstalige paperback in zijn hand over het leven van Vita Sackville-West, een aristocratische schrijfster, dichteres en tuinontwerpster, lees ik later als ik de naam even gegoogled heb.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ik laat het haardvuur even voor wat het is en ga koffie drinken en de bijlage van de Volkskrant lezen. Ik begin bij mijn favoriete rubriek ‘wat zou u doen?’ Vandaag gaan de meningen van de lezers over het scheren van vrouwenbenen. Zijn geschoren vrouwenbenen esthetischer dan benen met haartjes erop of hebben de fabrikanten van scheermesjes dit bedacht. Toch mooi, denk ik, hoe een kwaliteitskrant als de Volkskrant je aan het denken kan zetten in het weekend. De laatste keer dat ik aan geschoren vrouwenbenen heb gedacht is al weer even geleden, realiseer ik me. Aan ongeschoren benen ook trouwens.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ben je kok, vraag ik aan een jongen die met drie boeken uit de kookboekenkast aan komt zetten. Ik praat graag met koks. Ik ben een amateurkok, zegt hij. Ik vraag het je omdat je een van de leukste boeken die er over eten en drinken zijn geschreven uitgezocht hebt. Naast een boekje over mosterd en ‘Het gastronomisch alfabet’ heeft hij ook de klassieker ‘Met mes en vork’ van M.F.K. Fisher over de aard van onze honger uitgezocht. Dit boek heeft ook nog bij me thuis in de kast gestaan zie ik als ik het boek opensla en mijn ex-libris tegenkom. Leuk dat je dit koopt, zeg ik. Ik heb al een aantal koks gehad die het, zelfs na zachte drang mijnerzijds, niet wilden kopen. Maar ja. De meeste koks lezen ook niet. De jongen kijkt me trots aan. Ik lees heel veel, zegt hij, vooral over koken en eten.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ondertussen ben ik ook wel klaar met de geschoren benen en ga lezen in ‘Een botsing op het spoor’ van Joris van Casteren. Een literair-journalistiek verhaal over treinsuïcide. Als ik de koffie op heb moet ik even naar iets leuks zoeken om te lezen denk ik. Eerst geschoren vrouwenbenen en nu dit.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Een vrolijke man komt binnen met twee tassen boeken. Hij legt ze op tafel en meteen krijg ik een soort Sinterklaasavond gevoel. Het blijken veel mooie boeken over kunst te zijn. Onder andere twee boeken over Modigliani. Inderdaad, het is net Sinterklaas.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Een meisje koopt een boek over de vorig jaar overleden balletdanser en choreograaf Hans van Manen. Dans je ook, vraag ik haar. Ik wil op een volgend Boekenballetje altijd nog eens een stervende zwaan zien. Ja ze is als kind al met ballet bezig geweest, vertelt ze. In Amsterdam, zegt ze er achteraan. Ik zal een andere stervende zwaan moeten zoeken, denk ik als ze de Boekenpassage uitloopt.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ondertussen staat er weer een meisje bij mijn tafel met een boek van Marguerite Yourcenar en eentje van Françoise Sagan, ‘Een korte pijn’. Jij houdt van Franse literatuur, vraag ik. Alleen van de Franse schrijfsters, antwoordt ze. Mannen lees ik niet. Ik vertel haar maar niet dat ik eigenlijk nooit boeken lees die door vrouwen geschreven zijn.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Het laatste half uurtje dat ik in de Boekenpassage zit met een glaasje wijn en een boek over de Franse filmregisseur en acteur Jacques Tati dat net door de vrolijke mijnheer is binnen gebracht. Tati maakte slechts zes lange speelfilms en vier korte lees ik. En hij was natuurlijk bekend van zijn creatie de wat onhandige Monsieur Hulot.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Het was een beetje een saaie dag, denk ik als ik naar huis loop. En de avond gaat niet veel spannender worden, neem ik me voor. Met mijn kat op de bank en nog even lezen in het boekje van Joris van Casteren over de botsing op het spoor.&lt;/p&gt;</description>
    </item>
    <item>
      <title>zaterdag 31 oktober 2026: Zonet had ik ook al een moeder die een boek voor haar dochter kocht. Lezen moeders zelf niet meer?</title>
      <link>https://boekenpassage.nl/dagboek/31-oktober-2026/</link>
      <guid isPermaLink="true">https://boekenpassage.nl/dagboek/31-oktober-2026/</guid>
      <pubDate>Sat, 31 Oct 2026 09:00:00 GMT</pubDate>
      <dc:creator>Klaas Kasma</dc:creator>
      <description>&lt;p&gt;Ik zal even de rode loper voor jullie uitleggen, zeg ik tegen een groepje van zeven dames die giechelend voor de Boekenpassage staan terwijl ik de tafels met boeken en andere spullen op de stoep zet. In ganzenpas lopen de dames naar binnen, terwijl ze zich vergapen aan de ontelbare boeken. Niet dat ze iets gaan kopen, dat dan weer niet. Maar als ze alles bekeken hebben, de geëxposeerde schilderijen, de schaakkas, de kookboeken achterin en een steelse blik op de beginnend boekverkoper, stiefelen ze weer naar buiten. En dan komt eentje toch nog terug met een boek in haar handen. ‘De vriendschap’ van Connie Palmen. Een cadeautje voor mijn dochter, zegt ze. Snel afrekenen, denk ik, voordat ze kan vragen of ik het in wil pakken.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Als de dames weg zijn heb ik eindelijk tijd voor koffie.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Het is achter dicht, zeg ik tegen een jongen die langs mijn tafel loopt. Waarschijnlijk is hij onderweg naar de coffeeshop in de Grote Hoogstraat en wil de korte route door de Passage nemen. Jammer, zegt hij en draait zich om en wil weer teruglopen. Dan valt zijn oog op een boek over de kunstbeweging De Stijl, ooit opgericht door Theo van Doesburg. De kunstenaars van deze beweging wilden kunst ontdoen van persoonlijke en natuurlijke emotie. Wat kost deze, vraagt de jongen. Als ik de prijs noem, haalt hij zijn pinpas te voorschijn. Maar goed dat die deur dicht zit, anders was je aan dit boek voorbij gelopen, zeg ik.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Een oudere mevrouw wil het boek ‘Vrouwen van 50’ van Louise Boelens kopen. Dit boek heeft u toch niet nodig, zeg ik als ze me het boek onder de neus duwt. Slijmbal, hoor ik haar denken. Het boek is voor mijn dochter, zegt ze een beetje kort. Die wordt binnenkort 50. Wat is dat toch, vandaag, vraag ik. Zonet had ik ook al een moeder die een boek voor haar dochter kocht. Lezen moeders zelf niet meer? Trouwens zou dit boek voor uw dochter dan niet een beetje te confronterend zijn? Vrouwen van 50 krijgen te maken met het lege nest en de angst afgeschreven te zijn. Heb je het boek gelezen, vraagt de mevrouw. Nou even doorgebladerd, zeg ik. Er staan ook positieve dingen in, krijg ik te horen. Gelukkig maar, zucht ik.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Een man komt met 2 tassen boeken binnen en vraagt of ik die wil kopen. Ik leg hem uit dat we niks kopen, dat de Boekenpassage een organisatie is die zonder winstoogmerk werkt, dat de boel draaiende wordt gehouden door vrijwilligers en dat de opbrengst van de verkoop van boeken helemaal ten goede komt aan de schaakclub en gevulde koeken voor de vrijwilligers. De man kijkt even wanhopig na mijn relaas en is duidelijk niet van plan om de beide zware tassen met boeken weer mee terug te nemen. Mag ik ze hier wel gewoon laten, vraagt hij. Dat mag, zeg ik gul.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Een meisje koopt het boek ‘De droomlijst’ van Julien Sandrel. Het verhaal van een moeder die nadat haar zoontje door een ongeluk in coma is geraakt, onder zijn bed een boekje vindt met een lijst van dingen die hij sowieso nog wil doen. De moeder besluit de dromen van haar zoontje zelf waar te maken. Zoals het vinden van zijn echte vader. Als ik dit boek zo inschat zal dat wel het lastigste probleem zijn.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ondertussen zijn er wat kennissen binnengekomen die zitten te wachten op een glas wijn. Ik vertel ze over het laatste boek en we hebben het even over het verschijnsel bucketlist. Tot mijn verbazing hebben ze allemaal wel iets wat ze ooit nog een keer willen doen. En jij, wordt me gevraagd. Ik heb geen bucketlist, zeg ik. Alles wat ik ooit wilde heb ik gedaan. En als er iets nieuws komt dat ik graag wil doe ik het meteen. Dat ga ik niet eerst op een lijstje schrijven. Twee uit het gezelschap verslikken zich in een slok wijn als ik dit zeg.&lt;/p&gt;</description>
    </item>
    <item>
      <title>zaterdag 24 oktober 2026</title>
      <link>https://boekenpassage.nl/dagboek/24-oktober-2026/</link>
      <guid isPermaLink="true">https://boekenpassage.nl/dagboek/24-oktober-2026/</guid>
      <pubDate>Sat, 24 Oct 2026 09:00:00 GMT</pubDate>
      <dc:creator>Klaas Kasma</dc:creator>
      <description>&lt;p&gt;Ik had een paraplu mee moeten nemen, denk ik als ik zeiknat de Boekenpassage binnenloop. De stormachtige wind staat precies op de voordeur, het is koud en mijn humeur is zelfs onder het vriespunt. Voordat ik koffie kan gaan drinken, moet ik eerst elastiekjes om de boeken die open waaien trekken. En dan begint het grote wachten. De mensen die de Rode Loper binnen komen zijn vooral bezig met vluchten voor de regen en de wind. Ze hebben niks met boeken.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Maar dan zie ik een echtpaar in de doos rommelen waar opgerolde landkaarten en stedenkaarten in staan. En zowaar zit er eentje bij die ze willen kopen. De vrouw vraagt wat de kaart kost en als ik de prijs zeg, twijfelt ze. Ze kijkt haar man aan en die knikt ja. De koop mag doorgaan. Stomme trut, denk ik, als ze de pinpas aan haar man vraagt om mee te betalen. Hebben de Dolle Mina’s en andere vrouwenbewegingen daar nu voor gevochten? Dat jij toestemming van je man nodig hebt om een paar euro uit te geven? Als ze weg zijn maak ik me er nog steeds druk over. Daar heb ik ook alle tijd voor want de eerste uren gebeurt er helemaal niks in de Rode Loper.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ik maak koffie voor mezelf en ga me verbazen over de inhoud van de bijlage van de Volkskrant. Wie wil dit lezen, vraag ik me af als ik het artikel lees over een man van 84 die verliefd wordt op een chatbot die hij Digitalia noemt en op een gegeven moment zelfs lustgevoelens voor haar krijgt. Waarschijnlijk alleen mensen die zich vervelen zoals deze beginnend boekverkoper, denk ik.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Gelukkig komen er daarna toch wat serieuze klanten binnen. Eerst verkoop ik een gedenkboek van de Christelijke Boeren- en Tuinders Bond. Het is niet mijn favoriete genre om te verkopen, maar ach, op een dag als deze moet ik niet te kritisch zijn. Een mevrouw komt met het boek ‘Zadelpijn en ander damesleed’ van Liza van Sambeek, pseudoniem voor het duo Ciel Heintz en Liesbeth van Erp. Het boek beschrijft een fietsvakantie van een aantal vrouwen van rond de vijftig die wat meer van het leven hadden verwacht dan dat ze gekregen hebben. Ik moet even denken aan de vrouw van zonet. Ga je ook op fietsvakantie, vraag ik. Maar nee, ze heeft de film gezien.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Er komt een kennis binnen voor een kop koffie en hij koopt ook het boek ‘Leven en laten leven’ van Hendrik Groen. Het is voor mijn vriendin, legt hij uit als ik hem erop wijs dat dit voor zijn doen wel een hele rare aankoop is. Zal ik het dan even voor je inpakken, vraag ik. Maar dat hoeft niet. Dan ga je het zeker eerst zelf lezen, lach ik hem uit. Maar hij bezweert me dat hij dit soort boeken niet leest.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Volgens mij hebben ze nu allemaal sportschoenen aan zeg ik tegen een man. Die koopt het boek ‘Kening op sokken’ van Hylke Speerstra. Een bundel sterke verhalen over de Friese kaatslegendes die vroeger op sokken op het kaatsveld stonden. Niemand kaatst meer op sokken, zegt de man.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ik vond dit een jankboek toen ik het lang geleden las, zeg ik tegen het meisje die het boek ‘Het ravijn’ van journalist Max Pam koopt. De schrijver vertelt over zijn herstel na een hersenbloeding. Ik was niet bang voor de dood, ik was bang om te blijven leven als wrak, schrijft hij in dit boek. Moest u er om huilen, vraagt het meisje. Nee dat niet, zeg ik. Maar ik vond het een boek vol zelfmedelijden. Een beetje zelfspot ernaast had ik wel mooi gevonden. Ondanks mijn opmerkingen koopt ze het boek toch.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Als ik de winkel ga sluiten vraagt een stel van een jaar of 18 of ze nog naar binnen mogen. Ze vragen waar de poëzie staat. Ik schenk mezelf een glas wijn in en wacht tot ze na twintig minuten 4 dichtbundels komen afrekenen. Helemaal blij met de dichtbundels en met elkaar lopen ze winkel uit.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Er zijn een paar dingen waar ik depressief van word, denk ik als ik de winkeldeur op slot draai; buitensporig jong geluk en dit kloterige herfstweer.&lt;/p&gt;</description>
    </item>
  </channel>
</rss>
